محصولات دستهبندی اوره
محصولات گروه اوره مانند نیتروپارس، نیتروزا، اپترولیز و نیتروفید در تغذیه دام به دلایل زیر استفاده میشوند:
1. منبع نیتروژن غیرپروتئینی (NPN):
– اوره یا ترکیبات مشابه در شکمبه نشخوارکنندگان توسط میکروارگانیسمها تجزیه و به آمونیاک تبدیل میشوند.
– میکروبهای شکمبه از این آمونیاک برای ساخت پروتئین میکروبی استفاده میکنند که سپس توسط حیوان جذب میشود.
2. جایگزین بخشی از پروتئین جیره:
– اوره ها میتوانند بخشی از منابع پروتئین گرانقیمت (مانند کنجاله سویا) را جایگزین کنند و هزینه تغذیه را کاهش دهند.
3. بهبود قابلیت هضم فیبر:
– تأمین نیتروژن کافی برای میکروارگانیسمهای شکمبه، هضم فیبرهای جیره (مانند علوفه) را بهبود میبخشد و تولید اسیدهای چرب فرار را افزایش میدهد.
4. افزایش تولید شیر و گوشت:
– در جیرههای با علوفه کمکیفیت (فیبر بالا و پروتئین پایین)، استفاده از اوره میتواند تولید پروتئین میکروبی را افزایش داده و عملکرد دام را بهبود بخشد.
نکات مهم و احتیاطهای ضروری:
1. فقط برای نشخوارکنندگان: تنها برای دامهای نشخوارکننده (گاو، گوسفند، بز) مناسب هستند و برای تکمعدهایها (مانند طیور و خوک) سمی میباشند.
2.مصرف تدریجی: دستگاه گوارش دام باید به تدریج (حداقل 2-3 هفته) به اوره عادت کند.
3.مصرف همزمان با کربوهیدراتهای سریعالتخمیر: باید همراه با منبع انرژی قابل تخمیر (مانند غلات) استفاده شوند تا میکروبها بتوانند از آمونیاک تولیدی استفاده بهینه کنند.
4.دوز دقیق: مصرف بیش از حد یا حل کردن در آب میتواند منجر به مسمومیت با آمونیاک و مرگ حیوان شود.
5.عدم استفاده در دامهای کممصرف: برای دامهایی که مصرف خوراک پایینی دارند (مانند اوایل شیردهی) یا در جیرههای با پروتئین ازت بالا مناسب نیستند.
جمعبندی:
استفاده از اوره، در شرایط مدیریت صحیح و در جیرههای متعادل، میتواند با تأمین نیتروژن مورد نیاز میکروارگانیسمهای شکمبه، کارایی تغذیه علوفههای کمکیفیت را افزایش داده و هزینه تولید را کاهش دهند. اما استفاده نادرست از آنها خطر مسمومیت و تلفات را به دنبال دارد. توصیه میشود استفاده از اوره در تغذیه دام، حتماً تحت نظر دکتر دامپزشک یا متخصص تغذیه دام صورت گیرد.
نیتروفید
نیتروپارس
اپترولیز
نیتروزا
